H&L-veld Nieuwsflits

UIT HET BLOG VAN EEN LIMBURGS WIJKAGENT

 Op een mooie doordeweekse middag krijgen mijn maatje Nicky en ik een melding van een aanrijding in ons bewakingsgebied. Een zogenaamd kop-staartje waarbij de inzittenden licht gewond zouden zijn geraakt. Op de min of meer automatische piloot gaan we naar de opgegeven plaats van aanrijding.
Daar aangekomen, treffen wij twee auto's aan die zojuist innig, bruusk en intiem verbonden zijn geweest. Zo heftig zelfs dat het metaal en onderdelen verfomfaaid zijn geraakt door de wederzijdse beroering. M.a.w. de kop van de ene- en de staart van de andere auto hebben flinke deukschade. De kop is knock-out geraakt en diens "ogen" hangen kapotgeslagen uit de metalen verwrongen oogkassen. De staart van de andere auto is eraf gereden en de metalen kont heeft een harde knoeperd te verduren gehad en is als het ware uit zijn broek gescheurd. Beide bestuurders staan behoorlijk aangeslagen en zo mogelijk punchdrunk buiten hun vehicles. Nicky en ik weten wat de term punchdrunk kan betekenen als beoefenaars van het pugilisme. Het verkeer op de ongevalsplek is ernstig gestremd. De weg moet snel vrijgemaakt worden i.v.m. de hedendaagse onrust. Want tijd kost geld en geld is er tegenwoordig niet meer! Niemand heeft meer tijd over om even te wachten totdat het sein veilig gegeven is, om weer door te kunnen racen in de mallemolen van het leven van vandaag.
Nicky en ik trekken de gele hesjes (oud uniform) aan om de zichtbaarheid van de hulpverlening te benadrukken. De bestuurder van de staartauto moeten we met een vergrootglas zoeken. Maar eenmaal gevonden horen we van hem zijn toedracht versie. Hij heeft niets kunnen doen om de aanrijding te voorkomen. Hij stond stil op de weg voor een rood gekleurd stoplicht, helaas voor hem op de verkeerde tijd en plaats. - De bestuurder van de kop-auto staat naast zijn eigen auto. Hij ziet mijn uniform en mijn gele hesje. Overzichtelijker en duidelijker kan bijna niet meer. Als ik dan denk aan de zojuist omschreven punchdrunk situatie dan is dit mogelijk een reëel synoniem voor zijn status. Hij deelt mede dat er toch niets is gebeurd! en wat komt de politie dan doen en verdere markante uitspraken die kant nog wal raakten. Voordat ik geïrriteerd begin te raken van de zin en de onzin van hem, valt mijn oog op zijn auto en met name op de vrouw op de bijrijdersstoel. Ik vraag aan haar hoe zij zich voelt. Het gaat wel. Echter haar gezicht vertoont een andere melancholische pijnlijke lichaamstaal. Door de klap van de aanrijding heeft zij zich bezeerd aan haar nek en bovenlichaam en heeft zij zich erg verschrokken.
Maar vooral oogt zij erg bezorgd over haar man die niets dan lariekoek aan het verkondigen is tegen de mannen van Hermandad, in casu, Nicky en ik. Ik zelf ben ook bezorgd over de manier waarop de man orakelt en lariekoek aan het verkondigen is en zich daarbij groot houdt. Zijn houding is als een broos koekje van eigen deeg en flair uit vroegere tijden, een breekbaar restant. De ambulance heeft de geschrokken vrouw gecheckt en het sein veilig gegeven, gelukkig. Ik ben blij voor haar. Er is geen verdere nazorg voor haar gesteldheid nodig. Het vrouwtje oogt bejaard, frêle en broos en haar man is de vierkante rots in de branding. Hoe erg ik mij kan vergissen, blijkt later weer eens. Ik leer gelukkig nog iedere dag van mensen en situaties. Beide ongevalsauto's worden afgesleept, ook weer een bureaucratische moloch van formaat, vanwege alweer nieuwere voorschriften! In de tussentijd komen twee collega's ongevraagd helpen met de verkeersstremming van formaat. Mooi om die collegialiteit te mogen ontmoeten. Dat geeft Nicky en mij de rust om ons om het seniorenclubje van de aanrijding te bekommeren.
Ik vraag aan de vrouw of haar man altijd zo acteert. Zij wuift dit enigszins weg met een handgebaar en bevestigt hiermee mijn veronderstelling. Ja dus. Hij is altijd nadrukkelijk aanwezig als een vierkante leidinggevende rots. Mijn opkomende irritatie is al een tijdje gladgestreken door de humor van de situatie en het niet meer serieus nemen van de uitspraken van hem.
Het aanrijdingsformulier wordt later bij de rots thuis ingevuld. Zij wisselen de telefoonnummers uit. De auto's worden getakeld. De weg werd gepoetst en ontdaan van glasgerinkel en verdere wondjes in de vorm van plastic auto onderdelen. De markante rots geeft plots aan zijn frêle gehavende vrouwtje de opdracht om de ongevalsweg op te lopen. Want daar ligt glas en dat moet opgeruimd worden. Hoe is dit mogelijk, waar bemoeit hij zich alweer mee! Als een galante ridder met een super smile heb ik deze opdracht op mij genomen voorzichtig tussen de langsrijdende autocoureurs door. Te gek voor woorden eigenlijk. Hoe komt iemand bij zulk een onnozele opdracht.
Paniek, houding zoeken, teruggrijpen naar vaste leidinggevende bakens uit het verleden? wie weet. Maar ja de markante rots is het nu eenmaal gewoon om leiding te geven. In zijn werkzame leven heeft hij waarschijnlijk nog nooit een opdracht gekregen. Daar gaat hij bijzonder prat op. Na zijn pensioen van al 25 jaar is zijn vrouw in de onderdanige rol moeten kruipen, zo denkt hij.
De waarheid doet anders vermoeden. Zijn vrouw heeft hem altijd behoed voor opvallende misstappen en heeft hem als een onzichtbaar engeltje op zijn schouder begeleid en bijgestuurd voor dagelijkse grote en kleine blunders op zijn levenspad. Overigens zonder dat hij dit ooit heeft geweten. De vrouw deelt mede dat zij in het begin van de week haar zuster heeft begraven na een langdurig
ziekbed. Ik verdenk haar ervan dat zij vele jaren op rij de mantelzorg heeft verricht als een onbaatzuchtig mens aan haar zuster in haar lichamelijk nood en lijden. Het afscheid en de dood van de zus heeft beiden ernstig aangeslagen, vooral de markante rots. Ook al wijkt zijn trots voor geen millimeter. In zijn hoofd is het allemaal net ietsjes anders dan zijn buitenklant doet vermoeden.
Nicky woont in de buurt van de markante rots. Wij brengen de oudjes naar huis. Dan blijkt dat buiten het gps systeem dat wij in onze dienstauto hebben nog een ongevraagd tweede applicatie gps systeem in onze politieauto zit. De markante rots gebaart, stuurt aan en verordonneert ons onnodig en extra op deze simpele route.
Thuis gekomen blijkt dat de markante rots zijn auto- en huissleutels in het afgesleepte voertuig heeft gelaten. Uiteraard had hij hier geen schuld aan. Om verdere hulp te verlenen ingevolge artikel 3 van de politiewet hebben we zijn voertuig en de rots bijeen gebracht. De rots wil wel maar kan de route naar het garagebedrijf niet exact vertellen. Mijn blackberry heb ik ondertussen stiekem bediend met een navraag voor het garagebedrijf en vestigingsplaats en vervolgens heb ik de route ongemerkt in onze MDT (politie tomtom) ingetoetst. Dus de route wordt liefelijk met een damesstem aangegeven op onze navigatie. De tweede tomtom kwaakt er op de achterbank alweer vrolijk op los. Ook al weet hij niet goed hoe de route verloopt, maar dan toch. Leiding moet nu eenmaal gegeven worden in woord en gebaar.
Wat zijn (alfa)mannetjes toch hulpeloos zonder bijsturing door moeder de vrouw.
 
Han Tummers

Uit het blog van een Limburgse wijkagent.

Altijd onderweg op mijn fietsje naar mijn bureau zie ik ze al van ver, de hoge flats. Ik heb als kind gezien hoe men de flats heeft gebouwd. Helaas ten koste van het slopen van de oude nostalgische mijnwerkers kolonie. Vanaf eind jaren zestig worden de flats dan ook bewoond door multi culti.
Afcent militairen nemen er hun intrek met hun gezinnen. Zwart en blank leven prettig gestoord naast elkaar. Ik heb als kind nog nooit van het woord discriminatie gehoord. Ik speel met jongetjes uit New York even vaak als met mijn broer en andere vriendjes uit de buurt.
Spelenderwijs leer ik de Amerikaanse language in woord en vooral in gebaar kennen.
De flats en vooral hun bewoners geven in de jaren '90 van de vorige eeuw! aanleiding tot vele politie interventies op alle momenten van de dag. Het loopt vaak met een sisser af. Ik maak meerdere zelfdodingen mee, zo ook mishandelingen en huiselijk geweld. Maar vooral wordt de politie aangestuurd voor burenruzies, drugsdelicten, criminaliteit en al wat er antisociaal tussendoor komt.
Zo klim ik op grote hoogten over balkons, niet ongevaarlijk. Om toch maar te kunnen helpen in noodsituaties of om verdachten te kunnen achterhalen. Als ik goed nadenk levert dit mierenhoopje aan opeen gepropte mensen een veelvoud aan sappige columns op. Een stinkend verhaal uit mijn persoonlijke herinneringsdoos wil ik u niet onthouden.
Het was op een vrijdag en als ik er weer aan denk dan kruipt alweer de onbeschrijfelijke stank van rottend vlees, mijn neusgaten binnen. Meerdere buren in de flat melden aan de politie en aan de woningvereniging dat er op de galerij een vreselijke stank rondhangt. Alleen men weet niet precies waar de stank vandaan komt. Meerdere politie inzetten van mijn collega's hebben de stanklocatie helaas nog niet kunnen lokaliseren!
Daarbij moet ik u nog vertellen dat het hartje zomer is en het is heel erg warm. De lucht voelt zwaar en loom aan en is slechts te snijden met een denkbeeldige machete of houwdegen. Mensen hebben daar last van. De maatschappij heeft gevoelsmatig een- twee-drie tandjes teruggedraaid om tegen de warmte bestand te kunnen blijven. Onderlinge irritaties groeien, de terrassen in het centrum stromen overvol van mensen die verkoeling zoeken en zich laven aan... teveel alcohol.
De politie heeft veel werk aan het regelen van de onderlinge menselijke verhoudingen. Daar helpt zelfs geen zonnebrandcrème tegen laat staan goed gemeende adviezen.
Dan krijgen mijn collega Maurice en ik ook de beruchte stankmelding gepresenteerd door de meldkamer. Ook wij op onze beurt gaan poolshoogte nemen. Leuke woordspeling, in deze tropische hitte, toch!
In de bovenste regionen van de flat lopen wij over de galerij en een koele wind van bovenaf bezorgt ons voor het eerst op deze verhitte dag, een aangename verkwikkende verkoeling. We ruiken nog steeds geen stank maar er moet wel zoiets zijn. We lopen langs alle galerijwoningen en jawel hoor, plots komen wij bij een woning aan waar veel vliegen tegen de raam botsen, van binnenuit nota bene.
Zelfs deze vliegen lijken te willen vluchten vanaf deze plek. De vliegen hebben allemaal een wisselend palet aan edel metaalachtige kleuren op hun lichaam welke steeds lijken te veranderen van kleur door geprojecteerde zonnestralen op hun body, deze elite van aaseters. Zij ruiken reeds van ver waar iets doods op hun aankomst blijkt te wachten en vliegen er snel naartoe. Zij schijnen de reuk van stank niet vies te vinden. Ze zwemmen in rottend vlees e.d. als het nodig is. Opruimers zijn het.
Voor ons een teken aan de wand om hier een onderzoek in te stellen. Op aanbellen wordt niet gereageerd. In noodsituaties is de politie bevoegd om deuren en ramen te forceren voor directe hulpverlening.
Ik ken de kracht van de fragiele opdeksloten van deze flatwoning deuren. In no time ben ik -bam-bam- bam- binnen. Door de onmetelijke zwerm van vliegen heen, ruik ik de dood. Zou het weer als vanouds zijn. Tref ik alweer een overledene aan in deze flat?
Maurice en ik onderzoeken alle kamers en ruimten in de flatwoning. Dan komen we uit bij de plek van ergste stankverspreiding. Het is in de keuken. Er staat een hoge laden diepvrieskast welke een beetje bol en geopend staat en heeft gezorgd voor de wekenlange odeur aan stank.
We banen ons een weg tussen de jakhals achtige vliegen door. Openen een raam en een tegenoverliggende balkondeur. Jeetje, een beetje frisse lucht doet wonderen voor ons gestel.
Na onderzoek blijkt dat uitval van elektra wegens kortsluiting de boosdoener is voor ontbinding van de gehele diepvrieskast inhoud. Het stinkt er walgelijk. Het eens gewezen vlees is vermengd met maden van deze Metallic vliegen. Dood en nieuw leven staan klaarblijkelijk hand in hand in deze vreselijk stinkende
voedingsbodem. Maden en ander niet te identificeren nieuw leven wentelen zich en groeien als kool in deze onmenselijke stank smurrie.
Van de ene kant mooi dat er geen doden zijn te betreuren. Anderzijds moet de boel snel gekuist en opgeruimd worden. De stank maakt dat wij na korte tijd de woning uitvluchten om niet onwel te raken. De inhoud wordt na wijs beraad! door Maurice en mij naar buiten gebracht. Pragmatisme met stank routine. Op de galerij staat toevallig ene niet naar de winkel teruggebrachte winkelwagen die we met de troep volladen en transporteren naar buiten nabij de afvalbakken. We hebben meer dan een keer gekokhalsd tijdens de verschillende transporten van dit ernstig bedorven voedsel.
Bij navraag bij de instanties die gaan over de volksgezondheid blijkt dat er niemand bereikbaar is.
Uiteindelijk vinden we via onze meldkamer een bedrijf dat ter plaatse komt om de stank in de woning te elimineren met grote afzuiginrichtingen. De mannen hullen zich in veilige pakken. En wij dan?
Ons reukvermogen is door onze inzet helemaal tot het nulpunt gereduceerd. De stankgolf heeft ons omhelsd en haar intrek genomen in onze dienstkleding. Niet dat wij daar last van ondervinden. Wel achteraf onze collega's aan het bureau. Die lopen met een grote boog om ons heen!
De geforceerde deur hebben wij laten vervangen qua slotwerk. De bewoners van de stank flatwoning zijn afwezig gedurende enkele maanden voor bezoek aan hun geboorteland.
Voldaan, vies, vuil en vooral onorthodox politiewerk maar wel voor de volle 100% opgelost voor de buurt. De galerijbewoners zijn achteraf blij geweest met ons volhardingsvermogen. Waakbare- en dienstbare politie krijgen een nieuwe geurdimensie erbij.
De volgende dag nadat mijn reukvermogen enigszins hersteld is, ruik ik aan mijn dienstkleding, bah wat vies. De stomerij biedt gelukkig de stank verlossende uitkomst.
Stank voor/als dank